สวัสดีทุก ๆ คน

ต่อจากความเดิมตอนที่แล้ว  ที่เกริ่นว่าจะไปเดินทาง 

เราเดินทางกลับมาแล้ว  กลับมานานแล้ว  แต่กว่าจะว่างเขียนก็ติดงานอีกหลายอย่าง

นั่นเป็นเรื่องดี  เพราะเวลาที่นานออกมาจากวันนั้น  ทำให้เรามองภาพวันนั้นได้กว้างขึ้น

เอาล่ะ  เริ่มเรื่องของวันนั้นจากภาพที่เรามองจากวันนี้นะ

 

การเดินทางคราวนั้น  ไปหลายที่ 

อินทนนท์ เชียงใหม่ 

นางแก้ว เชียงราย

และกลับไปอ่างขาง เชียงใหม่อีกที

 

ไปคราวนี้นางแก้วได้เป็นนางเอก  ในความคิดเรา

เพราะนางแก้วเป็นผู้หญิง  : )

ไม่แค่นั้นหรอก  เพราะเราเคยไปนางแก้วเป็นครั้งแรก  นางแก้วจึงทำให้เราตื่นเต้นที่สุด 

และมากกว่านั้นเพราะความเป็น  "นางแก้ว"  เองด้วย

 

ดอยนางแก้วเป็นดอยหนึ่งในอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน  จังหวัดเชียงราย 

อุทยานแห่งชาตินี้คงมีภูเขาหลายลูก  แต่ที่เราได้ยิน  ได้รู้จัก  มีแค่ภูเขาสองลูกที่ชื่อ 

ดอยลังกาหลวง  และ  ดอยนางแก้ว 

ทั้งสองอยู่ตรงข้ามกัน 

ดอยลังกาหลวงเป็นภูเขาที่มียอดครึ่งวงกลม  เมื่อขึ้นไปถึงยอดภูเขาก็จะเป็นที่กว้าง ๆ คล้าย ๆ ทุ่งหญ้า

ดอยนางแก้วมียอดเป็นสันดาบ  เมื่อขึ้นไปถึงยอดภูเขาจะเป็นทางเดินยาว ๆ คล้ายไปตามทางของรางรถไป

ทางเชื่อมของภูเขาสองลูกนี้ก็เป็นสันดาบอีก  แต่เป็นดาบที่คมกริบ

เพราะทางเดินที่กว้างเพียงเมตรครึ่ง  พร้อมกับขนาบด้วยผาชันทั้งสองข้างทาง

ระหว่างทางมีที่หนึ่งเรียกว่า "ผาโง้ม" เป็นจุดที่อันตรายที่สุด

มีคนเคยตกลงไป  คนเคยไปบอกว่าคงเป็นเพราะความงามระหว่างทาง

เมื่อมองจากตรงนั้น  จะเหมือนเราลอยได้ 

เพราะพื้นดินอยู่เกินหน้าเราไม่มากนัก  ทำให้เราเหมือนลอยอยู่กลางหน้าจอขนาดใหญ่

ที่มีภาพภูเขาสลับซับซ้อนและสีอ่อนเข้มสลับกันของพรรณไม้  ภาพนี้ไกลไปสุดสายตา

เมฆบาง ๆ เคลีย ๆ ตัวเราได้ที่ความสูงระดับนั้น

 

ความงามทั้งหมดนี้  ทำให้คนเราลืมระวังตัว!

 

อรัมภบทมานาน  กลัวว่าเรื่องแวดล้อมที่จะทำให้รู้จักนางแก้วมากขึ้น

กลับจะทำให้นางแก้วของเราน่าสนใจลดลง  เรามามองนางแก้วชัด ๆ เลยดีกว่า

 

วันที่เดินทางสู่นางแก้ว...

เราเริ่มเดินทางตอนประมาณ 8 โมงเช้า  เดินไปเรื่อย ๆ ผ่านสวนกาแฟ  ผ่านแปลงปลูกเสาวรส

เดินเรื่อย ๆ เข้าสู่เขตป่า  ทางเดินชันขึ้น  ยอดดอยที่เรากำลังเดินไป  สูง 1500 จากระดับน้ำทะเล

เมื่อทางเดินชัน  ก็ทำให้ไต่ความสูงได้เร็ว 

ป่ารอบข้างไม่รกมากนัก  ทำให้เราได้เห็นท้องฟ้าและพื้นข้างล่างได้ชัด

เมื่อได้ระดับ  เราก็พบกุหลาบพันปีที่เราตามหา  Rhododendron  veitchianum  Hook.

ระหว่างทางต้นไม้ก็เปลี่ยนชนิดไปเรื่อย ๆ ตามความสูง  ตามสังคมป่า

สูงขึ้นไปเราเจอต้นสน

สูงขึ้นไปเราเจอต้นก่อ

สูงขึ้นไปเราเจอต้นเหมือด

สลบ...เหมือด

มื้อกลางวันพวกเราก็ได้ความสูงที่ต้องการ 1500 เมตรจากระดับน้ำทะเล 

เราจะผ่านเรื่องมื้อกลางวันไปอย่างรวดเร็ว  เพราะมีอาหารกลางป่าที่สนุกว่านั้น

ต้นไม้ของหวานที่แสนชุ่มคอ  เป็นต้นไม้ใหญ่  มีลูก  ชื่อ เอี่ยบ๊วย

เอี่ยบ๊วย  ลูกเหมือนลิ้นจี้  แต่สีเหลืองอ่อนและใสเหมือนส้มโอ  รสชาติก็เหมือนส้มโอด้วย

บางลูกก็เปรี้ยว  บางลูกก็หวาน  แต่เปรี้ยวมีมากกว่ามาก

 

เปรี้ยวทำให้ชุ่มคอ  หวานทำให้หิวน้ำ

ธรรมชาติคงรู้ว่าเราต้องเดินทางไกลและน้ำมันก็หนักด้วยสิ

 

หลังมื้อกลางวันพวกเราเดินสบายขึ้นเพราะจากทางชันเราก็ได้เดินบนสันดาบกันแล้ว

ไม่น่าเชื่อ  ทฤษฏีว่าไว้เป็นเรื่องจริง  ทุกความสูง 1 กิโลเมตร  อุณหภูมิจะลดลง 1 องศา

บนสันดาบอากาศเย็น  ลมพัดมาก็เย็น  บนนั้นอากาศเย็นตลอดทั้งวัน  ตลอดทั้งปี

บนสันดาบทางเดินมีทางเดียว  ถ้าไม่ไปข้างหน้าก็กลับไปข้างหลัง 

ต้นไม้บนนั้นมีรูปทรงประหลาดตา  ทุกต้นดูแกร่ง  หันหน้าไปทางเดียวกัน  คือ  หันหลังให้ลม

แม้สันดาบของนางแก้วจะกว้างกว่าผาโง้ม  หน้าผาสองข้างทางก็ไม่ชันเท่าผาโง้ม

แต่ภาพที่เห็นก็คงสวยไม่แพ้กัน  บนนางแก้วมองกลับมาเห็นลังกาหลวง

มองไปไกล ๆ เห็นเทือกเขาสุเทพ  ทะเลภูเขาสูดลูกหูลูกตา

ต้นสนใหญ่ที่เดินผ่านเมื่อเช้า  มองกลับไปดูเล็กเหลือเกิน

แสงแดดส่องภูเขาทุกลูก  และลับเหลี่ยมเขาไปในที่สุด

เย็นวันนั้นเป็นยามเย็นที่สวยที่สุดในรอบปี

 

การเดินทางบนสันดาบ 

แม้มีทางเดียวแต่ไม่มีความรู้สึกถูกบังคับ

แม้มีทางเดียวแต่ก็มองได้รอบตัว 

การเดินทางบนสันดาบช่างมีความสุขนัก 

แต่กว่าจะขึ้นถึงก็ผ่านเวลามาครึ่งค่อนวัน  เหลือเวลาให้ชื่นชมความงามไม่นานเท่าไหร่

เรายังต้องเผื่อเวลาให้กับการเดินลง  เวลาที่จะเดินทางกลับไปนอนในบ้านเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา

การเดินไปของชีวิตก็มีทางเดียวเหมือนกัน 

ไม่รู้ว่ากว่าจะถึงสันดาบจะกินเวลาชีวิตไปเท่าไหร่ 

เรื่องระหว่างทางสวยงาม น่าจดจำ 

แต่บางทีเราก็เพลิดเพลินจนลืมจุดหมาย

เหนื่อยหน่อยเราก็อยากพัก  เจอสิ่งสวยงามเราก็อยากชื่นชม

จนถึงวันนี้เราก็เที่ยวเล่นมาเยอะแล้ว 

ไม่รู้ว่า  กับสิ่งที่เราตั้งใจไว้

...เราจะเดินไปถึงมั้ย  จะเหลือเวลาเท่าไหร่นะ

 

 

ทำ blog แล้วนะ นิ้วกะแอน สองเพื่อนที่เคี่ยวเข็ญให้เราทำโดยไม่ยอมบอกว่าทำอย่างไร

ช่วงนี้เราเดินทางเยอะเชียว  จนรู้สึกอ่อนล้าจากการเดินทาง  ไม่รู้เพราะอะไรนะจึงเป็นแบบนี้

พรุ่งนี้เราก็จะเดินทางอีกละล่ะ  หลังจากคราวนี้แล้วเราจะพักสักหน่อย 

แล้วก็มารวบรวมเรื่องราวจากที่ทางต่างๆที่ได้ไปมา

บางทีพลังอาจจจะมาจากการทบทวนก็ได้ 

คอยติดตามนะ  คิดๆดูแล้วก็น่าสนุกเชียวล่ะ

 

ผ้ากระเป๋าเป้เริ่มบางละ  รองเท้าก็เปลี่ยนมาหลายคู่  มันก็ต้องมีหลายเรื่องราวสินะ

จิ๋วน้อยผจญภัย