jew's space

เริ่มเดินทางอีกครั้ง บนเส้นทางเดิม

Sun, 03 Aug 2008 14:38:07 GMT

ผ่านไปครึ่งปีกว่าแล้ว นับจากวันที่ยืนดูดอกไม้ไฟที่ชั้นสี่

มีเรื่องราวเปลี่ยนแปลงมากมาย บางอย่างเริ่มต้น บางอย่างจบลง

...

การอธิบายความรู้สึก เป็นเรื่องยากจัง

วันนี้เรารู้สึกเหมือนกับว่า

ชีวิตต้องเริ่มเดินทางอีกครั้ง บนเส้นทางเดิม

...

เดินไปด้วยกันอีกครั้ง

...

ฉันกับชีวิต

เสียงเพราะ ๆ

Fri, 18 Apr 2008 12:54:47 GMT

เย็นวันศุกร์ที่แสนจะสงบเงียบ

ฟังเพลงที่พี่ป๊อดร้องประกอบโฆษณากล้องถ่ายรูป

เพลงเรื่องจริง ฟังแล้วก็เพราะจริง ๆ ด้วยสิ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แล้วฉันก็ได้ฟังเสียงที่เพราะกว่าเสียงพี่ป๊อด

เพื่อนสาวคนหนึ่งโทรศัพท์มาหาจากจังหวัดพังงา

ให้ฟังเสียงคลื่นซัดเข้าฝั่ง ฟังเพราะดีชวนให้คิดถึงทะเล

คุยสักพัก ตื่นเต้นดีใจ ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ก็ไม่ได้คุยกันมาแค่สองวัน

วางโทรศัพท์ไปแล้ว

เสียงเพราะ ๆ ของฉัน

ไม่ใช่เสียงพี่ป๊อด

ไม่ใช่เสียงทะเล

แต่เป็นเสียงของความคิดถึงต่างหาก

ที่ไพเราะและซาบซึ้งใจ

ข้อความเหล่านี้แด่มิตรภาพที่สวยงาม

เรื่องเศร้าที่สุด ไม่มีในโลก

Sun, 13 Apr 2008 06:34:21 GMT

เรื่องเศร้าที่สุด ไม่มีในโลก

...

เจอเรื่องเศร้ามากในวันนี้

วันต่อไปก็อาจจะเจอเรื่องที่เศร้ามากกว่า

และวันต่อ ๆ ไป ก็คงจะเจอเรื่องที่เศร้ามากกว่ามาก

...

เราไม่รู้ว่าเรื่องเศร้าเรื่องไหนเป็นเรื่องที่เศร้าที่สุด

ดังนั้น เรื่องเศร้าที่สุด จึงไม่มีอยู่ในโลกใบนี้หรอก

...

ถ้าเจอเรื่องอะไร

ก็อย่าเศร้าเลย

...

ใกล้ปีใหม่ไทย

Tue, 08 Apr 2008 14:53:44 GMT

ผ่านปีใหม่จนจะปีใหม่อีกแล้ว ไม่ได้มีอะไรเพิ่มในblogเลย ฮ่าๆ ๆ

แต่จริงๆ ชีวิตเปลี่ยนไปอย่างมากมายทีเดียว

เรียนใกล้จบแล้ว รู้สึกมีความสุขมากๆ อยากไปทำอย่างอื่นอีกเยอะแยะ

อย่างทำ my space ให้ up date ขึ้น ฮ่า ๆ ๆ

ปีใหม่

Tue, 01 Jan 2008 05:05:33 GMT

วันที่ 1 มกราคมของทุกปีเป็นวันปีใหม่

ตั้งใจว่าตื่นไม่เช้ามาก จะได้สดชื่นไม่ง่วงเหงาหาวนอน เพราะเมื่อคืนต้องรอถึงเที่ยงคืนดูดอกไม้ไฟส่งท้ายปี

ได้เวลาเที่ยงคืน

มองไปรอบ ๆ บ้าน ดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้นพร้อม ๆ กัน จากโรงแรมแม่น้ำ สะพานกรุงเทพฯ สะพานแขวน และโรงแรมหรูหราแถวบางรัก

ดอกไม้ไฟเสียงดัง ตูม ๆ ๆ ทำให้หายง่วง นึกดีใจที่อยู่รอดู ท้องฟ้าสว่างด้วยดอกไม้ไฟหลากสี

จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เห็นดอกไม้ไฟแล้วตื่นเต้นที่สุด แล้วความตื่นเต้นก็ค่อย ๆ ลดลง หลังจากโตขึ้น ๆ

เมื่อคืนนี้เป็นอีกครั้งที่จำความรู้สึกตื่นเต้นนั้นได้

ถ่ายรูปเก็บไว้ดู เพราะหลังจากปีนี้เราก็จะไปทำงานนอกบ้านแล้ว

ก็เลยตั้งใจว่าจะถ่ายรูปดอกไม้ไฟส่งท้ายปี ด้วยมุมมองจากบ้านเก็บไว้ดู

ภาพอาจจะไม่สวยมากเพราะไม่ได้ใช้ขาตั้งกล้อง แล้วก็ไม่กล้าปีนหลังคาดาดฟ้า

แต่ก็คงไม่เป็นไร เพราะนี้ก็เป็นมุมมองจากชั้น4 ของเราจริง ๆ

18 ปีแล้วสินะ ที่เราอยู่ตรงนั้นแล้วมองออกไปที่อื่น

ตอนนี้คงถึงเวลาที่เราจะออกไปจริง ๆ เพื่อให้รู้ว่า โลกเป็นอย่างไร

สวัสดีปีใหม่... ขอให้สดใสเหมือนดอกไม้ไฟบนท้องฟ้า

ขอมือหน่อยได้ไหม อิอิอิ

Sun, 28 Oct 2007 11:42:34 GMT

ลมเย็น ๆ พัดมาแล้ว ฉันเพิ่งรู้สึก

ฟ้าลึก ๆ มองขึ้นไปดูช่างสดใส

แต่มือเย็น ๆ ฉันตอนนี้นั้นไม่มีใคร

ไม่มีใครสัมผัส มันทนไม่ไหว

เพลงเค้าบอกไว้ ลมหนาวมาถึงเมื่อไร

มันต้องเหงาในใจ ตามเสียงเพลงอยู่เรื่อยไป

คราวนี้ถ้าต้องเจอ ลมหนาวฉันขอร้องเธอได้ไหม

ขอมือหน่อยได้มั้ย อากาศหนาว ๆ ไม่ชอบเลย

ขอมือหน่อยอย่าเฉยเมยจนฉันนั้นต้องเสียใจ

อยากขอแค่ไออุ่นจากเธอได้ไหม

บอกความรู้สึกข้างใน ก่อนหน้าหนาวคราวนี้

จะผ่านไป...

อีก 9 วันไปดูคอนเสิร์ต FRIDAY ที่พารากอน

เย้ ๆ ๆ

เรารักในหลวง

Sun, 21 Oct 2007 14:53:17 GMT

เรารักในหลวง

ข่าวในหลวงทรงพระประชวรคราวนี้ คนไทยแสดงพลังได้ไม่ผิดไปจากครั้งก่อน ๆ เพราะคนไทย "รักในหลวง" จริง ๆ

ย้อนหลังไปเมื่อปีก่อน ก่อนเหตุการณ์ที่จะถึงพิธีฉลองราชย์สมบัติครบ ๕๐ ปี ทุกหน่วยงาน กรม กอง ภาครัฐ และประชาชน ร่วมใจกันทำความดีเพื่อถวายในหลวง จนบางครั้งเราก็คิดว่า เรื่องบางเรื่องอย่าเอาในหลวงมาอ้างเลยนะ ท่านจะชอบใจหรือเปล่า ไม่มีใครรู้ จนถึงวันงานจริง ๆ ก็เกิดภาพประวัติศาสตร์ที่น่าจดจำ การรวมใจครั้งใหญ่เพื่อในหลวงของเรา แต่เรื่องของ "ความรัก" ก็มีเรื่องของความเข้าใจผิดเสมอ

หลังจากวันงาน ทั่วโลกคงจะตะลึงกับระบอบประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขแบบประเทศไทย บางประเทศที่นิยมประชาธิปไตยแบบสุดขั้ว ก็คงคิดว่าคนไทยงมงาย และคลั่งในหลวงอย่างไม่ลืมหูลืมตา มีภาพที่ไม่เหมาะสมหลายภาพถูกส่งต่อทาง e-mail ทางเว็ปไซด์บางเว็ปไซด์ ข่าวทางเสียหายเริ่มปรากฎ บ้างว่าคนในวันนั้นถูกเกณฑ์ให้ไป ไม่รู้ว่าเป็นผลงานของใคร นี่คงเป็นธรรมดาโลกที่ ได้ลาภ เสื่อมลาภ...สรรเสริญ นินทา ส่วนปีนี่ก็ยังเป็นงานเกี่ยวกับในหลวงพระชนมายุครบ ๘๐ พรรษา ทุกภาคส่วนจัดงานได้ยิ่งใหญ่ไม่แพ้ปีที่แล้ว จนตอนนี้ในหลวงประชวร ก็มีประชาชนไปเฝ้าที่โรงพยาบาลศิริราช ไปลงชื่อถวายพระพรวันละเป็นหมื่นคน ในฐานะคนไทย คุณคิดยังไงกับเหตุการณ์นี้ รักในหลวงมั้ย รักเพราะอะไร ตามกระแส หรืองมงายอย่างที่ฝรั่งว่าคนไทย

เราคิดออกและตอบได้ชัดแล้วว่า จะรักในหลวงมั้ย และทำไมถึงรักในหลวง เราเป็นเด็กในยุคที่กลับบ้านมายังไม่มีเกมเศรษฐี เกมทศกัณฐ์ รายการโทรทัศน์ที่ดูเป็นประจำทุกวันก็คือ หนังจีนกำลังภายในตอนสี่โมง หนังจักร ๆ วงศ์ ๆ และตามต่อด้วยการ์ตูนอืกคิวซังเณรน้อยเจ้าปัญญา พอจบก็พอดีกับกินข้าวเย็นเสร็จ เตรียมตัวอาบน้ำ ก็พอดีแหละ ข่าวพระราชสำนักมาแล้ว ไม่สนุกเหมือนหนังที่ดู มีแต่ข่าวในหลวงทำโน้นทำนี่ ไปที่โน้นที่นี่ ในหลวงทำงานทุกวัน

และด้วยความที่ชอบอ่านหนังสือกันทั้งบ้าน บ้านจึงเต็มไปด้วยหนังสือ หนังสือในหลวงก็มีหลายเล่ม ติโต นายอินทร์ผู้ปิดทองหลังพระ พระมหาชนก มีหลายเล่ม อ่านจบบางเล่ม

ล่าสุดเลย แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง ได้ยินนะแต่ตอนแรกไม่เข้าใจ เพราะที่บ้านไม่ได้ทำเกษตรกรรม ไม่สามารถแบ่งพื้นที่ไว้ปลูกข้าว มีบ่อน้ำ เลี้ยงสัตว์ ก็เข้าใจว่าในหลวงทรงคิดให้คนที่ทำเกษตร ที่เป็นคนส่วนใหญ่ในประเทศ คิดเท่านี้จริง ๆ

จนตอนนี้ ทำงานแล้ว ได้เงินมาใช้เองพอบ้างไม่พอบ้าง ก็เลยรู้ว่าทำงานเหนื่อยจังเงินก็ได้น้อย เวลาทำอะไรก็ต้องใช้เงินเยอะ หยุดทำงานก็ไม่ได้ความรับผิดชอบค้ำหัวอกหัวใจ ลองกลับไปคิดใหม่ ว่าตอนเราเด็ก ๆ เห็นในหลวงทำงานมากแค่ไหน ข่าวที่เราดูตอนเด็กเป็นของจริงไม่ใช่ภาพลวงตา เราทำเพื่อตัวเองแต่ในหลวงทำเพื่อคนทั้งประเทศ และเวลานี้กระแสทุนนิยมทำให้เราต้องแข่งขัน แต่ถ้าเราตามจนไม่รู้จักพอเราจะกลายเป็นยังไงนะ เศรษฐกิจพอเพียงใช้ได้กับทุกคน คนเมืองอย่างเรานี่แหละ ของที่มีอยู่แล้วไม่ซื้อก็ไม่ตายก็ต้องรู้จักพอ ในขณะที่ข่าว โฆษณา บอกว่าเราต้องมีต้องเป็น อย่างนั้นอย่างนี้ ในหลวงบอกให้เรามีความเพียร ทำความดีเพื่อความดี ให้รู้จักพอและรู้จักตัวเอง

เท่านี้ในหลวงก็เป็นมากกว่าในหลวง เหมือนพ่อคอยบอก เตือน ให้รู้ทันความเป็นไปของโลก ความรักที่รู้สีกและผ่านการคิด เป็นความรักที่ชัดเจนและมั่นใจ "ทำความดีตามอย่างพ่อกันเถอะนะ"

ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน

ลมหนาว

Sat, 20 Oct 2007 13:40:15 GMT

กรุงเทพ ฯ หนาวแล้ว

ลมหนาวบาง ๆ พัดมาที่กรุงเทพ ฯ แล้ว เปลี่ยนเมืองที่ร้อนแรงสุมรุมด้วยปัญหาให้สดใสและน่าอยู่ขึ้น

ลมหนาวไม่ทำให้ปัญหาลาไปพักร้อน ความไม่เข้าใจลาป่วย

หน้าหนาวจึงมีปัญหาเหมือนหน้าร้อนและหน้าฝน

แต่มีลมหนาวที่เหมือนผู้ใหญ่ใจดี เข้าใจและบอกให้ยิ้มรับกับปัญหา

ลมหนาวพัดมาคราวนี้ ขอให้มีความสุขกันทุก ๆ คน

จาก...คนมีปัญหาได้ทุกวี่วัน

หน้าฝนแล้ว

Fri, 18 May 2007 09:09:37 GMT

นั่งอ่านหนังสืออยู่บ้านเตรียมสอบคอม ฯ เบื่อ ๆ ก็เลยมาเขียนบล็อก

วันนี้เขียนอย่างไม่ไม่แก่นสารใด ๆ

หน้าฝนแล้วต้นไม้ที่บ้านก็ดูจะเขียวสด และเต่งตึงขึ้น ต้นเล็บมือนางที่ซื้อไว้นานมากแล้ว สัก 10 ปีเห็นจะได้

ออกดอกพวงใหญ่ ๆ ให้ดูหลายพวง บางที่ก็กลัวงูนะ มีคนบอกว่างูชอบมาอยู่กับต้นเล็บมือนางบ้างล่ะ มีต้นเล็บมีอนางแล้วงูเขียวชอบมาบ้างล่ะ ทั้งหมดนี้ก็ทำให้เรากึ่ง ๆ จะเชื่อนะ ก็เลยกลัว แต่ดอกเล็บมือนางก็สวยมาก ตอนเช้า ๆ หรือดึก ๆ ก็หอมด้วย แต่ก็ไม่มีใครขึ้นไปดมหรอก มีเราคนเดียว

อ่านหนังสือไปเรื่อย ๆ บางที่ก็ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เพราะอ่านไปแล้วก็กลัวอาจารย์จะถามยาก ๆ แล้วตอบไม่ได้ คิดขึ้นมาบางที่ใจก็เลยสั่น ๆ กลัวจัง แต่กลัวคราวนี้ไม่มีใครบอกหรอก เราคิดเองกลัวเองเลย เพราะใคร ๆ ก็บอกว่าตอบได้อยู่แล้ว ไม่ต้องกลัว

บ่นมาเรื่อย ๆ ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเกี่ยวกันเลย หน้าฝน งูเขียว ดอกไม้ และการสอบ

มีใครบอกได้ว่ามันเกี่ยวกันยังไง บอกที

ไม่นานมานี้เอง

Wed, 28 Mar 2007 19:52:25 GMT

กลางดึกตีสอง บนบ้านที่ชั้นสาม ไม่ได้อยู่อย่างนี้มานานแล้ว

ทุกอย่างเงียบ ในบ้านเงียบ นอกบ้านเงียบ

นาน ๆ จะได้ยินเสียงรถมอร์เตอร์ไซด์ ตุ๊ก ๆ และเสียงคนกวาดถนน

คืนนี้นอนไม่หลับทั้ง ๆ ที่กลางวันทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาด แม้จะดึกดื่นขนาดนี้เราก็มีนิ้วเป็นเพื่อนในหน้าจอคอมพิวเตอร์ นั่งอ่านบล็อกและเขียนบล็อก คืนวันนี้เป็นคืนวันที่ดีสำหรับเรา ใช่แล้ว...แม้ว่าเราจะนอนไม่หลับ

"ไม่นานมานี้เอง" เราอยากมอบให้คนสองคน

คนแรกเป็นเพื่อนที่คบกันมานาน ส่วนอีกคนเป็นคนที่ทนคบเรามานาน

เพื่อนคนแรกคือ "นิ้ว"

นิ้ว เราจะเขียนเรื่องนิ้วด้วยสีฟ้า เพราะนิ้วเป็นเด็กหญิงแห่งวันศุกร์ เรายังจำวันที่เราเห็นพรายน้ำครั้งแรกได้ จุดเรืองแสงสีฟ้าลอยมากับน้ำทะเล เรานึกถึงดาวศุกร์และตอนนั้นเราอยากให้นิ้วได้มาเห็นด้วยกัน นิ้วต้องตื่นเต้นและชอบมันมากแน่ ๆ

ก่อนเราจะเขียนบล็อกเราไม่นาน เราเข้าไปอ่านบล็อกของนิ้ว เราไม่เคยบอกนิ้วเลยสินะ ว่าเราชอบอ่านตัวหนังสือของนิ้วนะ ที่เราชอบเพราะอ่านทีไร เรารู้สึกว่าเป็นนิ้วดี ถึงบางช่วงเราจะไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกัน แต่ถ้าได้อ่านเราก็รู้สึกสัมผัสได้ นิ้วที่เรารู้จัก เขียนต่อไปเรื่อย ๆ นะนิ้ว

"อีกคน" ที่ทนคบเรามานาน

คืนนี้เราอยากบอกว่า ขอบคุณมากที่ทนคบกันมานานขนาดนี้ และขอบคุณสำหรับคำแนะนำในช่วงเวลาที่ชีวิตเหนื่อยแสนเหนื่อย เค้าจำได้ "หายใจลึก ๆ ค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ ทำ"

ตีสามแล้ว ไม่รู้เขียนมานานเท่าไหร่ เหมือนกับที่ไม่เคยนึกว่าคบกันมานานเท่าไหร่

นึก ๆ ไปก็รู้สึกว่า "ไม่นานมานี้เอง"

วันมาฆะที่ผ่านมา

Fri, 09 Mar 2007 16:27:19 GMT

เมื่อวันมาฆบูชาที่ผ่านมา เป็นอีกวันที่ใช้เวลาได้คุ้มค่ามากในหนึ่งวัน

ผ่านมาหกวันแล้ว นึก ๆ ไปก็ยกให้วันนั้นเป็นวันที่เราชอบที่สุดในรอบเจ็ดวัน

ในวันนั้นมีรายการที่ได้ทำลงไปดังนี้...

ตอนเช้าเข้า'มหาลัย ไปทำแล็ป ตอนเที่ยงไปตัดผม ตอนบ่ายนัดเมย์ไปศูนย์ประชุมสิริกิตติ์

ในงานที่ศูนย์ประชุมจองเรียนดำน้ำด้วยเพราะมีโปรโมชั่นซื้อหนึ่งคนเรียนฟรีหนึ่งคน

แล้วการดำน้ำเป็นก็เป็นอีกหนึ่งความฝันของเมย์ซะด้วย เราสองคนเลยตกลงกันว่าเรียนด้วยกันจ่ายคนละครึ่งราคา

สนุกดีได้ทำให้ชีวิตได้ตื่นตาตื่นใจจากชีวิตประจำวันเดิม ๆ และจะได้ไปสอบที่พัทยาด้วย

แล้วเราก็จองแพ็กเก็จไปเที่ยวสมุยต่างหากอีกหนึ่งโปรแกรม หน้าร้อนปีนี้ดูใกล้ชิดกับทะเลจริง ๆ

จบจากการเที่ยว เราสองคนก็ไปวัดเนื่องในวันมาฆบูชา

ตามเส้นทางวันนั้นเราตกลงกันไปวัดปทุมวนารามราชวรวิหาร

วัดที่อยู่ท่ามกลางแหล่งแฟชั่นของสยามสแควร์

ประสาวัยรุ่นเราไปสยามกันบ่อยแต่วันนั้นเป็นครั้งแรกที่เราไปวัดนี้

วัดหาไม่ยากเรียงหน้ากระดานอยู่ในแถวเดียวกับ

-สยามดิสคัพเวอร์รี่

-สยามเซ็นเตอร์

-สยามพารากอน

และถูกห้อมล้อมด้วย

เซ็นทรัลเวิร์ลและสยามสแควร์

วันนั้นเราสองคนเวียนเทียน กราบพระในโบสถ์ และถวายสังฆทานด้วย

ทางวัดมีนิทรรศการเกี่ยวกับวันมาฆบูชาและเกี่ยวกับวัด เราเลยรู้ว่าวันนี้มีมาตั้งแต่ ร.4

คิดอีกทีตอนเราเด็ก ๆ ยังไม่มีสยามดิสคัพเวอร์รี่เลย สยามพารากอนก็เคยเป็นสยามคอนติเนลตัลมาก่อน

เซ็นทรัลเวิลร์ก็เปลียนมาจากเวิร์ลเทรดเซ็นเตอร์ ทุก ๆ อย่างก็เปลี่ยนไปเยอะ แต่วัดก็ยังคงอยู่

ตอนไหว้พระแล้วเดินออกมาจากวิหาร

ได้เห็นมุมมองที่เท่มาก ๆ ถ้าบอกว่าตอนนั้นเรายืนอยู่ในวัดที่เงียบ ๆ แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

วันนั้นไม่ได้ติดกล้องไป เดี๋ยวว่าง ๆ จะกลับไปถ่ายรูปอีกที

ออกมาเราไปดูหนังเรื่อง The departed เราว่าสนุกดีนะ ทั้งที่ปกติก็ไม่ชอบดูหนังยิง ๆ กันเท่าไหร่

ออกจากโรงก็ดึกแล้ว เราก็เลยรีบกลับบ้านกัน ดวงจันทร์วันนั้นก็สวยสมเป็นจันทร์วันมาฆะ

ดึกคืนนั้นจะมีจันทรุปราคาเต็มดวงด้วย แต่ไม่ได้ดูหลับไปซะก่อน ที่จำได้ตอนนี้ดวงจันทร์วันนั้นก็เลยไม่ได้แหว่งแต่อย่างใด

จบ.

อึดอัดใจ

Mon, 17 Jul 2006 20:15:30 GMT

คืนนี้นอนไม่หลับ อึดอัดใจ แต่ไม่อยากอธิบาย

การเดินทางบนสันดาบ

Fri, 02 Jun 2006 16:34:19 GMT

สวัสดีทุก ๆ คน

ต่อจากความเดิมตอนที่แล้ว ที่เกริ่นว่าจะไปเดินทาง

เราเดินทางกลับมาแล้ว กลับมานานแล้ว แต่กว่าจะว่างเขียนก็ติดงานอีกหลายอย่าง

นั่นเป็นเรื่องดี เพราะเวลาที่นานออกมาจากวันนั้น ทำให้เรามองภาพวันนั้นได้กว้างขึ้น

เอาล่ะ เริ่มเรื่องของวันนั้นจากภาพที่เรามองจากวันนี้นะ

การเดินทางคราวนั้น ไปหลายที่

อินทนนท์ เชียงใหม่

นางแก้ว เชียงราย

และกลับไปอ่างขาง เชียงใหม่อีกที

ไปคราวนี้นางแก้วได้เป็นนางเอก ในความคิดเรา

เพราะนางแก้วเป็นผู้หญิง : )

ไม่แค่นั้นหรอก เพราะเราเคยไปนางแก้วเป็นครั้งแรก นางแก้วจึงทำให้เราตื่นเต้นที่สุด

และมากกว่านั้นเพราะความเป็น "นางแก้ว" เองด้วย

ดอยนางแก้วเป็นดอยหนึ่งในอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน จังหวัดเชียงราย

อุทยานแห่งชาตินี้คงมีภูเขาหลายลูก แต่ที่เราได้ยิน ได้รู้จัก มีแค่ภูเขาสองลูกที่ชื่อ

ดอยลังกาหลวง และ ดอยนางแก้ว

ทั้งสองอยู่ตรงข้ามกัน

ดอยลังกาหลวงเป็นภูเขาที่มียอดครึ่งวงกลม เมื่อขึ้นไปถึงยอดภูเขาก็จะเป็นที่กว้าง ๆ คล้าย ๆ ทุ่งหญ้า

ดอยนางแก้วมียอดเป็นสันดาบ เมื่อขึ้นไปถึงยอดภูเขาจะเป็นทางเดินยาว ๆ คล้ายไปตามทางของรางรถไป

ทางเชื่อมของภูเขาสองลูกนี้ก็เป็นสันดาบอีก แต่เป็นดาบที่คมกริบ

เพราะทางเดินที่กว้างเพียงเมตรครึ่ง พร้อมกับขนาบด้วยผาชันทั้งสองข้างทาง

ระหว่างทางมีที่หนึ่งเรียกว่า "ผาโง้ม" เป็นจุดที่อันตรายที่สุด

มีคนเคยตกลงไป คนเคยไปบอกว่าคงเป็นเพราะความงามระหว่างทาง

เมื่อมองจากตรงนั้น จะเหมือนเราลอยได้

เพราะพื้นดินอยู่เกินหน้าเราไม่มากนัก ทำให้เราเหมือนลอยอยู่กลางหน้าจอขนาดใหญ่

ที่มีภาพภูเขาสลับซับซ้อนและสีอ่อนเข้มสลับกันของพรรณไม้ ภาพนี้ไกลไปสุดสายตา

เมฆบาง ๆ เคลีย ๆ ตัวเราได้ที่ความสูงระดับนั้น

ความงามทั้งหมดนี้ ทำให้คนเราลืมระวังตัว!

อรัมภบทมานาน กลัวว่าเรื่องแวดล้อมที่จะทำให้รู้จักนางแก้วมากขึ้น

กลับจะทำให้นางแก้วของเราน่าสนใจลดลง เรามามองนางแก้วชัด ๆ เลยดีกว่า

วันที่เดินทางสู่นางแก้ว...

เราเริ่มเดินทางตอนประมาณ 8 โมงเช้า เดินไปเรื่อย ๆ ผ่านสวนกาแฟ ผ่านแปลงปลูกเสาวรส

เดินเรื่อย ๆ เข้าสู่เขตป่า ทางเดินชันขึ้น ยอดดอยที่เรากำลังเดินไป สูง 1500 จากระดับน้ำทะเล

เมื่อทางเดินชัน ก็ทำให้ไต่ความสูงได้เร็ว

ป่ารอบข้างไม่รกมากนัก ทำให้เราได้เห็นท้องฟ้าและพื้นข้างล่างได้ชัด

เมื่อได้ระดับ เราก็พบกุหลาบพันปีที่เราตามหา Rhododendron veitchianum Hook.

ระหว่างทางต้นไม้ก็เปลี่ยนชนิดไปเรื่อย ๆ ตามความสูง ตามสังคมป่า

สูงขึ้นไปเราเจอต้นสน

สูงขึ้นไปเราเจอต้นก่อ

สูงขึ้นไปเราเจอต้นเหมือด

สลบ...เหมือด

มื้อกลางวันพวกเราก็ได้ความสูงที่ต้องการ 1500 เมตรจากระดับน้ำทะเล

เราจะผ่านเรื่องมื้อกลางวันไปอย่างรวดเร็ว เพราะมีอาหารกลางป่าที่สนุกว่านั้น

ต้นไม้ของหวานที่แสนชุ่มคอ เป็นต้นไม้ใหญ่ มีลูก ชื่อ เอี่ยบ๊วย

เอี่ยบ๊วย ลูกเหมือนลิ้นจี้ แต่สีเหลืองอ่อนและใสเหมือนส้มโอ รสชาติก็เหมือนส้มโอด้วย

บางลูกก็เปรี้ยว บางลูกก็หวาน แต่เปรี้ยวมีมากกว่ามาก

เปรี้ยวทำให้ชุ่มคอ หวานทำให้หิวน้ำ

ธรรมชาติคงรู้ว่าเราต้องเดินทางไกลและน้ำมันก็หนักด้วยสิ

หลังมื้อกลางวันพวกเราเดินสบายขึ้นเพราะจากทางชันเราก็ได้เดินบนสันดาบกันแล้ว

ไม่น่าเชื่อ ทฤษฏีว่าไว้เป็นเรื่องจริง ทุกความสูง 1 กิโลเมตร อุณหภูมิจะลดลง 1 องศา

บนสันดาบอากาศเย็น ลมพัดมาก็เย็น บนนั้นอากาศเย็นตลอดทั้งวัน ตลอดทั้งปี

บนสันดาบทางเดินมีทางเดียว ถ้าไม่ไปข้างหน้าก็กลับไปข้างหลัง

ต้นไม้บนนั้นมีรูปทรงประหลาดตา ทุกต้นดูแกร่ง หันหน้าไปทางเดียวกัน คือ หันหลังให้ลม

แม้สันดาบของนางแก้วจะกว้างกว่าผาโง้ม หน้าผาสองข้างทางก็ไม่ชันเท่าผาโง้ม

แต่ภาพที่เห็นก็คงสวยไม่แพ้กัน บนนางแก้วมองกลับมาเห็นลังกาหลวง

มองไปไกล ๆ เห็นเทือกเขาสุเทพ ทะเลภูเขาสูดลูกหูลูกตา

ต้นสนใหญ่ที่เดินผ่านเมื่อเช้า มองกลับไปดูเล็กเหลือเกิน

แสงแดดส่องภูเขาทุกลูก และลับเหลี่ยมเขาไปในที่สุด

เย็นวันนั้นเป็นยามเย็นที่สวยที่สุดในรอบปี

การเดินทางบนสันดาบ

แม้มีทางเดียวแต่ไม่มีความรู้สึกถูกบังคับ

แม้มีทางเดียวแต่ก็มองได้รอบตัว

การเดินทางบนสันดาบช่างมีความสุขนัก

แต่กว่าจะขึ้นถึงก็ผ่านเวลามาครึ่งค่อนวัน เหลือเวลาให้ชื่นชมความงามไม่นานเท่าไหร่

เรายังต้องเผื่อเวลาให้กับการเดินลง เวลาที่จะเดินทางกลับไปนอนในบ้านเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา

การเดินไปของชีวิตก็มีทางเดียวเหมือนกัน

ไม่รู้ว่ากว่าจะถึงสันดาบจะกินเวลาชีวิตไปเท่าไหร่

เรื่องระหว่างทางสวยงาม น่าจดจำ

แต่บางทีเราก็เพลิดเพลินจนลืมจุดหมาย

เหนื่อยหน่อยเราก็อยากพัก เจอสิ่งสวยงามเราก็อยากชื่นชม

จนถึงวันนี้เราก็เที่ยวเล่นมาเยอะแล้ว

ไม่รู้ว่า กับสิ่งที่เราตั้งใจไว้

...เราจะเดินไปถึงมั้ย จะเหลือเวลาเท่าไหร่นะ

เกริ่นนำ...จิ๋วน้อยผจญภัย

Sat, 06 May 2006 13:22:56 GMT

ทำ blog แล้วนะ นิ้วกะแอน สองเพื่อนที่เคี่ยวเข็ญให้เราทำโดยไม่ยอมบอกว่าทำอย่างไร

ช่วงนี้เราเดินทางเยอะเชียว จนรู้สึกอ่อนล้าจากการเดินทาง ไม่รู้เพราะอะไรนะจึงเป็นแบบนี้

พรุ่งนี้เราก็จะเดินทางอีกละล่ะ หลังจากคราวนี้แล้วเราจะพักสักหน่อย

แล้วก็มารวบรวมเรื่องราวจากที่ทางต่างๆที่ได้ไปมา

บางทีพลังอาจจจะมาจากการทบทวนก็ได้

คอยติดตามนะ คิดๆดูแล้วก็น่าสนุกเชียวล่ะ

ผ้ากระเป๋าเป้เริ่มบางละ รองเท้าก็เปลี่ยนมาหลายคู่ มันก็ต้องมีหลายเรื่องราวสินะ

จิ๋วน้อยผจญภัย

Photo Album: ChiangMai. Dec.2007

Mon, 14 Apr 2008 09:19:21 GMT

ChiangMai. Dec.2007

DSCF0783

DSCF0787

DSCF0789

DSCF0795

DSCF0796

DSCF0799

DSCF0806

DSCF0809

DSCF0816

DSCF0817

More Photos...

Photo Album: ดอกไม้ไฟ จากชั้น4

Mon, 14 Jan 2008 10:04:26 GMT

ดอกไม้ไฟ จากชั้น4

Photo Album: หลานแบม

Sun, 28 Oct 2007 12:05:11 GMT

หลานแบม

Photo Album: หลานพาย

Sun, 28 Oct 2007 12:02:10 GMT

หลานพาย

Photo Album: หลานบุ๋น

Sun, 28 Oct 2007 12:01:17 GMT

หลานบุ๋น

Photo Album: รับปริญญา 2550

Fri, 26 Oct 2007 16:18:53 GMT

รับปริญญา 2550

More Photos...

Photo Album: เขาใหญ่ 2550

Fri, 26 Oct 2007 15:57:47 GMT

เขาใหญ่ 2550

More Photos...

Photo Album: เรื่องรักของเฟิน

Sun, 21 Oct 2007 04:18:31 GMT

เรื่องรักของเฟิน

เม็ดถั่วเหลืองนี้แท้จริงคือ "สปอร์" เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราว...เม็ดเล็ก ๆ ขนาดไม่กี่ไมครอน เก็บความลับไว้มากมาย

เมื่อความลับไม่มีในโลก เม็ดถั่วเหลืองก็ค่อย ๆ เริ่มโตขึ้น กินน้ำกินท่าแล้วก็โต ง่ายจัง

ลืมบอกไป ทุกเม็ดถั่วมีพี่น้อง 8 คน ในรูปนี้ พี่คนโตงอกแล้ว

เห็นกันชัด ๆ มีเม็ดถั่ว 8 เม็ด งอก 4 เม็ด เหมือนเต่าน้อยไปซะแล้ว

งอกแล้วกลายเป็นรูปหัวใจ

เมื่อหัวใจแข็งแรงเต็มที่แล้ว ก็พร้อมจะมีความรัก ทางขาวมีอ ก้อนกลม ๆ เป็นเจ้าบ่าว

แล้วนี้ก็เจ้าสาว

ได้ลูก ๆ แล้วจ้า